باز این چه شورش است که در خلق عالم استباز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است باز این چه رستخیز عظیم است کز زمینبی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است این صبح تیره باز دمید از کجا کزوکار جهان و خلق جهان جمله درهم است گویا طلوع میکند از مغرب آفتابکاشوب در تمامی ذرات عالم است گرخوانمش قیامت دنیا بعید نیستاین رستخیز عام که نامش محرم است در بارگاه قدس که جای ملال نیستسرهای قدسیان همه بر زانوی غم است جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنندگویا عزای اشرف اولاد آدم است خورشید آسمان و زمین، نور مشرقینپرورده ی کنار رسول خدا، حسین کشتی شکست خورده ی طوفان کربلادر خاک و خون طپیده

این جمعه هم گذشت نیامدی مولاجان